मन उरतच नाही

सोनसळी किरणांचा कोवळा अभिषेक
ऊबदार उन्हाची साथ मागवत नाही

डोईवरी भास्कर जेंव्हा जाळी देहकण
लाही लाही अंगाची मन पेटवत नाही

तिन्ही सांजेला नभी रंगांची उधळण
नयनरम्य नजाऱ्यात मन गुंतत नाही

पावसाने चिंब ओलावला अणु रेणू
ओल ही तनुची मना भिजवित नाही

पानेफुले वाऱ्यावरी नाचती डोलती
शांतता मनीची ही अस्थिरत नाही

विसावला भोग, तैसा विस्मरला त्याग
जन्ममरणाची साक्ष मना देववत नाही

संपले, स्थिरावले की सुटले हे मन
मन मोजण्याही मन उरतच नाही

--- यम (यशवंत महाकाळ)
नोव्हेंबर १५, २०१४