अव्यक्त

एक होता तो, एक होती ती,
तो होता प्रेमस्वरूप, ती होती प्रेममयी,
ती होती मुक्त, तिचे प्रेम होते ' व्यक्त '
तो मात्र अबोल, त्याचे प्रेम 'अव्यक्त '
त्याचे प्रेम असूनही दिसत नव्हते
तिच्यालेखी त्याच्या मनी प्रेमच नव्हते
अव्यक्त प्रेम तिला कळेना, त्याला बोलते होता येईना
प्रेम असूनही प्रेमाला पारखे ! नियतीला काही पहावेना

नियतीने एक 'हा' तयार  केला !

'हा' केला 'व्यक्त', शब्दांचा पुजारी 
'हा' ला दिली विचारांची खोली 
अलंकृत शब्दांनी 'हा'चे प्रेम नटले
दोन्ही हात पुढे करून 'ती'च्या समोर थाटले

'ती' ला 'हा' भेटला !!

श्रावणसरी घेवून 'हा' ग्रीष्मातही बरसला
'हा'ने स्वप्नांचा ताफा 'ती'च्यापुढे मिरवला
'मुक्त' आणि 'व्यक्त' प्रणय हरेक क्षणी रंगला
प्रेमाला आता स्वर्ग केवळ दोनच बोटे उरला

हे घडूनही 'तो' अजून 'अव्यक्त'च  होता
शाश्वत प्रेमाला 'तो' अजून जपून होता

'ती'चे  प्रेम  फ़ुलत होते, मुक्तपणे विहरत होते
'हा' सोबत नांदत होते, स्वर्गसुख भोगत होते
प्रेमाला प्रेम भेटत होते, पण नियतीला हेही पाहवत नव्हते

तिने पुन्हा डाव साधला !

'हा' चे शब्द संपवले, विचार सारे थकवले
'हा'ला पुरते  रिक्त केले, मुक्त 'ती'ला थांबवले

'ती' आता 'हा' चे प्रेम शोधत  होती
नवल ! ते 'ती'ला सापडलेच नाही !!

आता 'अव्यक्त' होण्याची वेळ 'ती'ची होती !!!
     
'हा' ने केवळ शब्द दिले, विचार दिले
देव नसलेल्या मंदिराचा सोनेरी कळस दाखवला
व्यक्त प्रेमाची फसवी वाट दाखविली
प्रेम दिलेच नाही

'ती' आता 'एकटी' होती,
'ती' आता 'शांत' होती
'ती' आता 'अव्यक्त' होती 

हे घडूनही 'तो' अजून 'अव्यक्त'च  होता
शाश्वत प्रेमाला 'तो' अजूनही जपून होता

'तो' 'ती'च्याकडे गेला,
'ती'च्याजवळ तासंतास बसून राहीला
न बोलता - अव्यक्त !

'शब्देविन संवादु'  होत होता
'ती' आता खऱ्या अर्थाने
'मुक्त' होत होती